Twee jaar van het kastje naar de muur

Het ging een paar weken of maanden goed, en dan kwam het weer: die intense pijn. Mijn rug ging volledig op slot. Soms kon ik mijn sokken niet eens aantrekken. Daar gingen we weer: stappen terug met trainen, meer rust, vaak liggen. En steeds meer angst.

Ik werd therapiemoe. Steeds iets nieuws proberen, steeds weer hopen, steeds weer teleurgesteld. Meerdere professionals en duizenden euro’s later begon ik te geloven dat ik hier de rest van mijn leven mee moest leven.

Eén vraag die alles veranderde

Bij mijn laatste poging kreeg ik geen advies en geen protocol, maar een vraag: wat denk jij zelf dat je lichaam je probeert te vertellen?

Voor het eerst zag ik de rest van mijn leven. Altijd maar doorgaan, ook in stressvolle periodes. Nooit een versnelling terug, zelfs niet als mijn lichaam daarom vroeg. Mijn emmer zat vol, en mijn rug liet dat merken.

Door juist te trainen, de signalen van mijn lichaam te leren lezen en mijn gedrag te veranderen, herstelde ik volledig. De grootste les: mijn lichaam was niet kapot. Mijn brein probeerde me te beschermen.

Van afvallen naar de echte vraag

Ruim zes jaar geleden schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel. Overdag werkte ik bij Defensie, ’s avonds gaf ik mijn eerste groepslessen. Daarna volgde 1-op-1 personal training: afvallen, sterker worden. Resultaten waren er zeker. Voldoening minder.

Langzaam werd me duidelijk dat afvallen of sterker worden zelden het echte doel is. Het zijn symptomen. De echte vraag is: waarom wil iemand dit, en wat houdt hem of haar al jaren tegen? Sindsdien werk ik met mensen die vastzitten in pijn. Mensen die al alles hebben geprobeerd en bang zijn om te bewegen.

Ik verkoop geen behandelingen. Ik verkoop autonomie.